Biblia w rok · Dzień 353 z 365
Dzień 353
Na 2–3; Dz 4; Ps 53
Dzień 353 z 365
Stary Testament
Nowy Testament
Psalm
Na 2
1 Ciągnie skażyciel przeciw tobie, o Niniwe! opatrz miejsca obronne, wyglądaj na drogę, zmocnij biodra, a bardzo umocnij siłę twoję; 2 Bo Pan odwrócił pychę Jakóbową, jako pychę Izraelową, , że ich wyniszczyli skażyciele, a latorośle ich popsowali. 3 Tarcza mocarzy jego czerwona, rycerstwo jego szarłatem odziane, wozy jego jako pochodnie gorejące iskrzyć się będą w dzień potykania jego, a jodły straszne trząść się będą. 4 Wozy po ulicach grzmieć i po rynku skrzypieć będą; na wejrzeniu będą jako pochodnie, a jako błyskawice biegać będą. 5 Szykuje mocarzy swoich, ale jednak upadną w szyku swym; pospieszy się do murów, tam zgotowana była obrona. 6 Bramy się przy rzekach otworzą, a się rozpłynie; 7 A Chusab pojmana będąc zawiedziona będzie, a służebnice jej prowadzić ją będą, hucząc jako gołębica a bijąc się w piersi swe. 8 A Niniwe było jako sadzawka wód od początku swego, już sami uciekają; a choć kto rzecze: Stójcie, stójcie! wszakże się nikt nie obejrzy. 9 Rozchwyćcież srebro, rozchwyćcież złoto, i niezmierne bogactwa, i cokolwiek najkosztowniejszego ze wszystkich klejnotów drogich. 10 Wyplundrowane i wybrane będzie, , do szczętu spustoszone będzie; serce się rozpłynie, kolano o kolano tłuc się będzie, i boleść na wszystkich biodrach będzie, a wszystkich poczernieją. 11 Gdzież jest jaskinia lwów, i pastwisko lwiąt? gdzie chodził lew, lew, mówię, i lwica, a nie było nikogo, ktoby je przestraszył. 12 Lew, który dostatkiem chwytał lwiętom swoim i zaduszał dla lwic swoich, który napełniał łupem jaskinie swoje, a obłowem łożyska swoje. 13 Otom Ja przeciwko tobie, mówi Pan zastępów, a popalę na proch wozy twoje, a miecz pożre lwięta twoje; i wykorzenię z ziemi łup twój, a nie będzie więcej słyszany głos posłów twoich.
Na 3
1 Biada miastu krwawemu; kłamstwa i łupiestwa pełne jest, a ździerstwo z niego nie wychodzi. 2 Tam będzie słyszane trzaskanie biczów, i grzmot kół, i tupanie koni, i skakanie wozów. 3 Jezdny dobędzie błyszczącego miecza swego, i lśniącego oszczepa; tam będzie wiele pobitych i wielkie gromady trupów, tak, że nie będzie liczby trupów, a przez ciała pobitych walić się będą: 4 Dla wielkości wszeteczeństw nierządnicy rozkosznej, która się bawiła czarami, a zaprzedawała narody wszeteczeństwami swemi, i ludzi gusłami swemi. 5 Otom Ja przeciwko tobie, mówi Pan zastępów, i odkryję podołek twój na twarz twoję, a okażę narodom sprosność twoję, a królestwom hańbę twoję: 6 I wyrzucę na cię i zelżę cię, i wystawię cię za dziw, 7 Tak, że ktokolwiek cię ujrzy, oddali się od ciebie i rzecze: Zburzone jest Niniwe, któżby się go użalił? Gdzieżbym szukał tych, którzyby cię cieszyli? 8 Izaliś ty lepsza, niż ludne miasto No, które leżało między rzekami, wodami otoczone będąc; którego wałem było morze, i od morza mur jego? 9 Murzyńska ziemia i Egipt były siłą jego, i narody niezliczone, Putczycy i Lubimczycy, były mu na pomocy; 10 i to w zaprowadzenie i w pojmanie przyszło; maluczkie jego na rogach wszystkich ulic roztrącano a o najsławniejszych jego losy miotano, nawet wszyscy jego okowani są w pęta. 11 Takżeć i ty opojona będziesz, i skryć się musisz, i ty szukać będziesz pomocy przeciwko nieprzyjacielowi. 12 Wszystkie twierdze twoje są jako figowe drzewo z owocem rannym, którym gdy kto zatrząśnie, zaraz wpadają w usta tego, co je jeść chce. 13 Oto lud twój są niewiastami w pośród ciebie; nieprzyjaciołom twoim szeroko otworzone będą bramy ziemi twojej, a ogień pożre zawory twoje. 14 Naczerpaj sobie wody do oblężenia, zmacniaj twierdze twoje, wleź w błoto, i depcz glinę, oprawiwszy cegielnicę; 15 Tam cię pożre ogień, wytnie cię miecz, pożre cię jako chrząszcze; zgromadź się jako chrząszcze, zbierz się jako szarańcza. 16 Rozmnożyłeś kupców twoich nad gwiazdy niebieskie; ale jako chrząszcze przypadają i odlatują, tak i ci. 17 Panowie twoi są jako szarańcza, a twoi jako wielcy chrząszcze, którzy się kładą obozami na płotach czasu zimna, słońce weszło, alić odlatują, i nie znać miejsca ich, gdzie byli. 18 Zdrzemią się pasterze twoi, o królu Assyryjski! leżeć będą sławni twoi; obfitość ludu twego będzie po górach, ale nie będzie, ktoby go zgromadził. 19 lekarstwa na ranę twoję, nieuleczona jest plaga twoja; wszyscy, którzy powieść o tobie usłyszą, klaskać będą rękoma nad tobą; bo na kogoż nie przychodziło okrucieństwo twoje?
Dz 4
1 A gdy to oni mówili do ludu, nadeszli ich kapłani i kościelni, i Saduceuszowie. 2 Obrażając się, uczyli lud, a opowiadali w Jezusie powstanie od umarłych. 3 I wrzucili na nie ręce, a podali je do więzienia aż do jutra; bo już był wieczór. 4 A wiele z tych, którzy one słowa słyszeli, uwierzyli; i była liczba mężów około pięciu tysięcy. 5 I stało się , że się zebrali przełożeni ich i starsi, i nauczeni w Piśmie w , 6 I Annasz, najwyższy kapłan, i Kaifasz, i Jan, i Aleksander, i ile ich było z rodu najwyższych kapłanów; 7 A postawiwszy je w pośrodku, pytali ich: Którą mocą a któremeście to imieniem uczynili? 8 Piotr, będąc pełen Ducha Świętego, rzekł do nich: Przełożeni ludu i starsi Izraelscy! 9 Ponieważ my dziś mamy być sądzeni dla dobrodziejstwa człowiekowi niemocnemu uczynionego, on był uzdrowiony; 10 Niech wam wszystkim wiadomo będzie i wszystkiemu ludowi Izraelskiemu, że w imieniu Jezusa Chrystusa Nazareńskiego, któregoście wy ukrzyżowali, którego Bóg wzbudził od umarłych, przez tego ten stoi przed wami zdrowym. 11 Tenci jest kamień on wzgardzony od was budujących, który się stał głową węgielną. 12 I nie masz w żadnym innym ; nie masz żadnego imienia pod niebem, danego ludziom, przez które byśmy mogli być zbawieni. 13 Widząc tedy bezpieczność Piotrową i Janową, i zrozumiawszy, iż ludźmi byli nieuczonymi i prostakami, dziwowali się i poznali je, iż byli z Jezusem. 14 Widząc też człowieka z nimi stojącego, który był uzdrowiony, nie mieli co przeciwko temu mówić. 15 A rozkazawszy im ustąpić z rady, radzili się między sobą, 16 Mówiąc: uczynimy tym ludziom? Bo, że jawny cud przez nie jest uczyniony, to wszystkim mieszkającym w Jeruzalemie wiadomo jest, a nie możemy tego zaprzeć. 17 Ale aby się to więcej nie rozsławiało między ludźmi, zagroźmy im srodze, aby więcej w tem imieniu żadnemu człowiekowi nie mówili. 18 A zawoławszy ich, zakazali im, aby koniecznie nie mówili, ani uczyli w imieniu Jezusowem. 19 Lecz Piotr i Jan odpowiedziawszy rzekli do nich: to sprawiedliwa przed Bożem, was raczej słuchać niż Boga, rozsądźcie. 20 Albowiem my nie możemy tego, cośmy widzieli i słyszeli, nie mówić. 21 A oni zagroziwszy im, wypuścili je, nic nie znalazłszy, jakoby je skarać dla ludu i wszyscy chwalili Boga za to, co się było stało. 22 Bo onemu człowiekowi było więcej niż czterdzieści lat, nad którym się stał ten cud uzdrowienia. 23 A gdy je wypuszczono, przyszli do swoich i oznajmili im, cokolwiek do nich kapłani i starsi mówili. 24 Którzy usłyszawszy to, jednomyślnie podnieśli głos swój ku Bogu i rzekli: Panie! tyś jest Bóg, któryś uczynił niebo i ziemię, i morze i , co w nich jest: 25 Któryś Duchem Świętym przez usta Dawida, sługi swego, powiedział: się zburzyli narodowie, a ludzie próżne rzeczy przemyślali? 26 Stanęli królowie ziemi i zebrali się przeciwko Panu i przeciwko pomazańcowi jego. 27 Albowiem się zebrali prawdziwie przeciwko świętemu Synowi twemu Jezusowi, któregoś , Herod i Poncki z pogany i z ludem Izraelskim. 28 Aby uczynili, cokolwiek ręka twoja i rada twoja przedtem postanowiła, aby się stało. 29 teraz, Panie! wejrzyj na pogróżki ich, a daj sługom twoim ze wszystkiem bezpieczeństwem mówić słowo twoje, 30 Ściągając rękę twoję ku uzdrawianiu i ku czynieniu znamion i cudów, przez imię świętego Syna twego Jezusa. 31 A gdy się oni modlili, zatrząsnęło się ono miejsce, na którem byli zgromadzeni, i napełnieni są wszyscy Duchem Świętym i mówili słowo Boże z bezpieczeństwem. 32 A onego mnóstwa wierzących było serce i jedna, a żaden z majętności swoich nie zwał nic swojem własnem, ale mieli wszystkie rzeczy spólne. 33 A wielką mocą Apostołowie dawali o zmartwychwstaniu Pana Jezusowem i była wielka łaska nad nimi wszystkimi. 34 Bo żadnego nie było między nimi niedostatecznego; gdyż którzykolwiek mieli role albo domy, sprzedawając przynosili pieniądze za to, co posprzedawali, 35 I kładli przed nogi apostolskie, i rozdawano to każdemu, ile komu było potrzeba. 36 Tedy Jozes, który nazwany był od Apostołów Barnabaszem, (co się wykłada: syn pociechy), , z Cypru rodem, 37 Mając rolę, sprzedawszy ją, przyniósł pieniądze i położył je u nóg apostolskich.
Ps 53
1 śpiewakowi na Machalat pieśń Dawidowa nauczająca. 2 Głupi rzekł w sercu swem: Boga. Popsowali się, i obrzydliwą czynią ; niemasz, ktoby czynił dobrze. 3 Bóg z niebios spojrzał na synów ludzkich, aby , byłliby kto rozumny i szukający Boga. 4 Aleć oni wszyscy odstąpili, jednako się nieużytecznymi stali: niemasz, ktoby czynił dobrze, niemasz, i jednego. 5 nie wiedzą wszyscy czyniciele nieprawości, że pożerają lud mój, jako więc chleb jedzą? ale Boga nie wzywają. 6 Tam się bardzo ulękną, gdzie niemasz strachu; Bóg rozproszy kości tych, którzy cię oblegli; ty ich pohańbisz, bo ich Bóg wzgardzi. Któż da z Syonu wybawienie Izraelowi? Gdy Bóg przywróci z więzienia lud swój, rozraduje się , rozweseli się Izrael.
Słowniczek archaizmów (36)
- przeto, przetoż
- dlatego
- jakoby
- jak gdyby; żeby
- kościół
- zbór; wspólnota wierzących
- aczkolwiek
- chociaż
- wszakże
- jednak, przecież
- owszem
- przeciwnie; owszem
- oblicza, obliczem
- twarz; „przed obliczem” = w obecności
- wszystko, wszystkiem
- cały, każdy
- obrzydliwości
- coś odrażającego w oczach Boga
- przedniejsi, przedniejszemu
- najznamienitszy, naczelny
- hetmani
- dowódca wojska
- jedno
- tylko (np. „jedno wierz” = tylko wierz)
- niemasz
- nie ma
- ustawicznie
- ciągle
- iż
- że
- nazajutrz
- następnego dnia
- jeruzalemie
- Jerozolima
- tedy
- wtedy, zatem
- zbawienia
- wybawienie
- albowiem
- ponieważ, bo
- onego, onemu
- ten, tamten
- precz
- daleko, na zewnątrz
- cóż
- co
- jeźliż
- jeśli
- przeczże
- dlaczego
- książęta
- przywódca, władca, wódz
- wespół
- razem
- pomazał
- namaścił
- piłat
- Poncjusz Piłat
- dusza
- życie, osoba, człowiek
- świadectwo
- w Biblii często: przykazania Boże; „skrzynia świadectwa”
- lewita
- członek pokolenia Lewiego, sługa przy świątyni
- nieprawość, nieprawości
- bezprawie, grzech
- obaczył
- zobaczyć, spojrzeć
- azaż
- czyż? (pytanie retoryczne)
- jakób
- Jakub
Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna
Rozważanie dnia
Byli z Jezusem
Dz 4
Piotr i Jan stają przed Radą, której nakazano im milczeć o Jezusie. Obaj są prostymi ludźmi, a mimo to mówią odważnie. Członkowie Rady dziwią się, a potem rozpoznają, że oni byli z Jezusem. Dla wierzącego to największy komplement. Gdy nakazują im przestać, odpowiadają, że nie mogą nie mówić o tym, co widzieli i słyszeli. Potem wspólnota modli się nie o ochronę, lecz o odwagę do głoszenia. Czy ludzie, którzy cię znają, mogliby powiedzieć, że spędzasz czas z Jezusem? Dziś wybierz jeden sposób, w jaki możesz być bliżej niego, i prosić o odwagę w mówieniu o nim z szacunkiem i łagodnością. Odwaga rodzi się z bliskości z Jezusem.
Modlitwa: Panie, spraw, aby inni widzieli, że jestem z tobą. Daj mi odwagę w świadectwie.
Zaloguj się, aby odhaczać dni.