Biblia chronologicznie · Dzień 129 z 365
Dzień 129
Ps 54–57
Dzień 129 z 365
Psalm
Ps 54
1 śpiewakowi na Neginot pieśń Dawidowa nauczająca. 2 Gdy przyszli Zyfejczycy, i rzekli do Saula: Dawid się kryje przed tobą u nas. 3 Boże! dla imienia twego wybaw mię, a w mocy twojej podejmij się sprawy mojej. 4 Boże! wysłuchaj modlitwę moję; przyjmij w uszy słowa ust moich. 5 obcy powstali przeciwko mnie, a okrutnicy szukają mojej, nie stawiając sobie Boga przed oczyma swemi. Sela. 6 Oto Bóg jest pomocnikiem moim: Pan jest z tymi, którzy podpierają mój. 7 Oddaj złym nieprzyjaciołom moim, w prawdzie twojej wytrać ich, o Panie! Tedyć dobrowolnie będę ofiarował; będę wysławiał imię twoje, Panie! , że jest dobre; Gdyż z każdego utrapienia wyrwałeś mię, a pomstę nad nieprzyjaciołmi mymi oglądało oko moje.
Ps 55
1 śpiewakowi na Neginot pieśń Dawidowa nauczająca. 2 W uszy swe przyjmij, o Boże! modlitwę moję, a nie kryj się przed prośbą moją: 3 Posłuchaj mię z pilnością, a wysłuchaj mię; boć się uskarżam w modlitwie swej, i trwożę sobą: 4 Dla głosu nieprzyjaciela, i dla uciśnienia od bezbożnika; mię zarzucają kłamstwem, a w popędliwości swej sprzeciwiają mi się. 5 Serce moje boleje we mnie, a strachy śmierci przypadły na mię. 6 ze drżeniem przyszła na mię, a okryła mię trwoga. 7 I rzekłem: Obym miał skrzydła jako gołębica, zaleciałbym, a odpocząłbym. 8 Otobym daleko zaleciał, a mieszkałbym na puszczy. Sela. 9 Pospieszyłbym, abym uszedł przed wiatrem gwałtownym, i przed wichrem. 10 Zatrać ich, Panie! rozdziel język ich; bom widział bezprawie i rozruch w mieście. 11 We dnie i w nocy otaczają ich po murach jego, a złość i przewrotność jest w pośrodku jego. 12 Ciężkości są w pośrodku jego, a nie ustępuje z ulic jego chytrość i zdrada. 13 Albowiem nie nieprzyjaciel jaki zelżył mię, inaczej zniósłbym to był; ani ten, który mię miał w nienawiści, powstał przeciwko mnie; bobym się był skrył przed nim; 14 Ale ty, człowiecze mnie równy, wodzu mój, i znajomy mój. 15 Którzyśmy się z sobą mile w tajności naradzali, i do domu Bożego społecznie chadzali. 16 Oby ich śmierć z prędka załapiła, tak aby żywo zstąpili do piekła! albowiem złość jest w mieszkaniu ich, i w pośrodku ich. 17 Ale ja do Boga zawołam, a Pan mię wybawi. 18 W wieczór i rano, i w południe modlić się, i z trzaskiem wołać będę, aż wysłucha głos mój. 19 Odkupi moję, abym był w pokoju od wojny przeciwko mnie; bo ich wiele było przy mnie. 20 Wysłucha Bóg i utrapi ich, (jako ten, który siedzi od wieku.Sela.) , że nie masz w nich poprawy, ani się Boga boją. 21 Wyciągnął ręce swoje na tych, którzy z nim mieli pokój, wzruszył przymierze swoje. 22 Gładsze niż masło były słowa ust jego, ale walka w sercu jego: a mię kciejsze słowa jego niż olej, były jako miecze dobyte: 23 Wrzuć na Pana twoje, a on cię opatrzy, i nie dopuści, aby się na wieki zachwiać miał sprawiedliwy. Ale ich ty, o Boże! wepchniesz w dół zginienia; mężowie krwawi i zdradliwi nie dojdą do połowy dni swoich; ale ja w tobie nadzieję mieć będę.
Ps 56
1 śpiewakowi o niemej gołębicy, na miejscach odległych, złoty psalm Dawidowy, gdy go w Gat Filistynowie pojmali. 2 Zmiłuj się nademną, o Boże!, bo mię chce pochłonąć człowiek; każdego dnia walcząc trapi mię. 3 Chcą mię połknąć nieprzyjaciele moi na każdy dzień; zaprawdęć wiele jest walczących przeciwko mnie, o Najwyższy! 4 Któregokolwiek mię dnia strach ogarnia, ja w tobie ufam. 5 Boga wysławiać będę dla słowa jego; w Bogu nadzieję będę miał, ani się będę bał, żeby mi co ciało uczynić mogło. 6 Przez cały dzień słowa moje wykręcają, a przeciwko mnie są wszystkie myśli ich, na złe. 7 Zbierają się, i ukrywają się, i ślad mój upatrują, czyhając na moję. 8 za ujdą? strąć te narody, o Boże! w popędliwości twojej. 9 Tyś tułanie moje policzył; zbierzże też łzy moje w wiadro twe; izaż nie są spisane w księgach twoich? 10 się nazad cofną nieprzyjaciele moi, któregokolwiek dnia zawołam; bo to wiem, Bóg jest ze mną. 11 Boga wysławiać będę z słowa; Pana chwalić będę z słowa jego. 12 W Bogu mam nadzieję, nie będę się bał, aby mi co miał uczynić człowiek. 13 Tobiem, o Boże! śluby uczynił; też tobie chwały oddam. Albowiemeś wyrwał duszę moję od śmierci, a nogi moje od upadku, abym statecznie chodził przed Bożem w światłości żyjących.
Ps 57
1 śpiewakowi, jako: Nie zatracaj, złoty psalm Dawidowy, kiedy uciekał przed Saulem do jaskini. 2 Zmiłuj się nademną, o Boże! zmiłuj się nademną; w tobie ufa moja, a do cienia skrzydeł twoich uciekam się; aż przeminie . 3 Będę wołał do Boga najwyższego, do Boga, który wykonywa sprawę moję. 4 On pośle z nieba, i wybawi mię od pohańbienia tego, który mię chce pochłonąć. Sela. Pośle mi Bóg miłosierdzie swoje i prawdę swą. 5 Dusza moja jest w pośród lwów; leżę miedzy palącymi, między synami ludzkimi, których zęby jako włócznie i strzały, i język ich miecz ostry. 6 Wywyżże się nad niebiosa, o Boże! a nade wszystką ziemią chwała twoja. 7 Sieci zastawili na nogi moje, nachylili duszę moję, wykopali dół przed mojem; ale sami wpadli weń. Sela. 8 Gotowe jest serce moje, Boże! gotowe jest serce moje; śpiewać i wychwalać cię będę. 9 Ocuć się chwało moja! ocuć się, lutnio i harfo! gdy na świtaniu powstaję. 10 Będę cię wysławiał między ludem, Panie! a będęć śpiewał między narodami. 11 Albowiem wielkie jest aż do niebios miłosierdzie twoje, i aż pod obłoki prawda twoja. Wywyżże się nad niebiosa, o Boże! a nade wszystką ziemię wywyż chwałę twoję.
Słowniczek archaizmów (16)
- przedniejszemu
- najznamienitszy, naczelny
- albowiem
- ponieważ, bo
- dusza, duszę, duszy
- życie, osoba, człowiek
- żywot
- życie; także: łono, brzuch
- przeto, przetoż
- dlatego
- bojaźń
- cześć, lęk; „bojaźń Pańska” = cześć i posłuszeństwo wobec Boga
- wżdy
- jednak, mimo to
- wszakże
- jednak, przecież
- brzemię
- ciężar; także: proroctwo
- izali, izaż
- czyż? (pytanie retoryczne)
- nieprawość
- bezprawie, grzech
- pomsty
- zemsta; kara
- tedy
- wtedy, zatem
- iż
- że
- obliczem
- twarz; „przed obliczem” = w obecności
- utrapienie
- ucisk, cierpienie
Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna
Rozważanie dnia
Mały początek
Łk 13
Jezus porównuje królestwo Boże do ziarna gorczycy, które wyrasta w drzewo, i do zakwasu, którym kobieta zaczyna całe ciasto. Oba obrazy mówią o niepozornym początku i ukrytym, lecz nieodpartym wzroście. W świecie ceniącym spektakularne efekty łatwo lekceważyć małe, codzienne akty wiary: modlitwę w kuchni, uprzejmość wobec trudnego współpracownika, wierność w drobiazgach. Bóg często działa tak, że nie widać go od razu. Dziś nie próbuj dokonać czegoś wielkiego. Zrób jedną małą, dobrą rzecz i zostaw skutki Panu, który rozwija to, co zasiane w jego imieniu. Wierność w małym to już uczestnictwo w jego królestwie.
Modlitwa: Panie, naucz mnie cenić małe kroki i ufać, że ty sprawisz wzrost.
Zaloguj się, aby odhaczać dni.