Dzień 15

Hi 35–37

Dzień 15 z 365

Stary Testament

Hi 35–37

Hi 35

1 mówił Elihu, i rzekł: 2 I mniemasz, żeś to z rozsądkiem rzekł: Sprawiedliwość moja przechodzi Boską? 3 Boś powiedział: mi pomoże? a co wezmę za pożytek, choćbym nie grzeszył? 4 Ale ja tobie dowodnie odpowiem, i towarzyszom twoim z tobą. 5 Spojrzyj w niebo, a ; przypatrz się obłokom, jako są wyższe nad cię. 6 zgrzeszysz, cóż uczynisz przeciwko niemu? a jeźliby były rozmnożone twoje, cóż mu uczynisz? 7 Jeźlibyś był sprawiedliwym, cóż mu dasz? albo cóż weźmie z ręki twojej? 8 Człowiekowi podobnemu tobie niezbożność twoja zaszkodzi, a synowi człowieczemu pomoże sprawiedliwość twoja. 9 Z mnóstwa uciśnionych, którzy do tego przywiedzieni są; aby narzekali i wołali dla ramienia mocarzów, 10 Żaden nie mówi: Gdzież jest Bóg, stworzyciel mój, choć on daje śpiewanie i w nocy? 11 Choć nas wyucza nad bydlęta ziemskie, a nad ptastwo niebieskie czyni nas mędrszymi. 12 wołająli dla hardości złych, on ich nie wysłuchuje. 13 Bo obłudy nie wysłucha Bóg, a Wszechmocny nie patrzy na nich. 14 Dopieroż nie wysłucha ciebie, ponieważ mówisz: Nie widzisz tego; osądźże się przed nim, a oczekuj go, 15 Gdyż cię trochę nawiedził gniew jego, nie wiedział wielkości grzechów twoich. 16 próżno otwiera usta swe, a bez rozmnaża słowa swoje.

Hi 36

1 Do tego przydał Elihu, i rzekł: 2 Poczekaj mię maluczko, a ukażęć; bo jeszcze mam, cobym za Bogiem mówił. 3 Zacznę moję z daleka, a Stworzycielowi memu przywłaszczę sprawiedliwość. 4 Boć zaprawdę bez kłamstwa będą moje, a mąż doskonały w umiejętności jest przed tobą. 5 Oto Bóg mocny jest, a nie odrzuca nikogo; on jest mocny w sile serca. 6 Nie żywi niepobożnego,a u sądu ubogim dopomaga. 7 Nie odwraca od sprawiedliwego oczów swoich; ale z królmi na sadza ich na wieki, i bywają wywyższeni. 8 A byli okowani w pęta, albo uwikłani powrozami utrapienia: 9 przez to im oznajmuje sprawy ich, i przestępstwa ich, że się zmocniły; 10 I otwiera im ucho, aby przyjęli karanie, a mówi, aby się nawrócili od . 11 Jeźli będą posłuszni, a będą mu służyć, dokończą dni swoich w dobrem, a lat swych w rozkoszach. 12 Ale jeźli nie usłuchają, od miecza zejdą, a pomrą bez umiejętności. 13 Bo ludzie obłudnego serca obalają na się gniew, a nie wołają, kiedy ich wiąże. 14 Umrze w młodości ich, a ich między nierządnikami. 15 Wyrwie utrapionego z utrapienia jego, a otworzy w uciśnieniu ucho jego. 16 Takby i ciebie wyrwał z miejsca ciasnego na przestronne, gdzie ucisku, a spokojny stół twój byłby pełen tłustości. 17 Aleś ty sąd niepobożnego zasłużył, prawo i sąd będą cię trzymać. 18 Zaisteć gniew Boży jest nad tobą; patrzże, aby cię nie poraził plagą wielką, tak, żeby cię nie wybawił żaden okup. 19 sobie będzie ważył bogactwa twoje? ani złota, ani jakiejkolwiek siły, albo potęgi twojej. 20 Nie kwapże się tedy ku nocy, w którą zstępują narody na miejsca swoje. 21 Strzeż, abyś się nie oglądał na nieprawość, obierając ją sobie nad utrapienia. 22 Oto Bóg jest najwyższy w mocy swojej, któż tak nauczyć może jako on? 23 Któż mu wymierzył drogę jego? albo kto mu rzecze: Uczyniłeś nieprawość? 24 Pamiętajże, abyś wysławiał sprawę jego, której się przypatrują ludzie. 25 Wszyscy ludzie widzą ją, a człowiek przypatruje się jej z daleka. 26 Oto Bóg jest wielki, a poznać go nie możemy, ani liczba lat jego dościgniona być może. 27 Bo on wyciąga krople wód, które wylewają z obłoków jego deszcz, 28 Który spuszczają obłoki, a spuszczają na wiele ludzi. 29 (, któż zrozumie rozciągnienie obłoków, i grzmot namiotu jego. 30 Jako rozciąga nad nim światłość swoję, a głębokości morskie okrywa? 31 Bo przez te rzeczy sądzi narody, i daje pokarm w hojności. 32 Obłokami nakrywa światłość, i rozkazuje jej ukrywać się za obłok następujący.) 33 Daje o nim znać szum jego, także i bydło i para w górę wstępująca. A nad tem zdumiewa się serce moje, i porusza się z miejsca swego.

Hi 37

1 Słuchajcie z pilnością grzmienia głosu jego, i dźwięku który wychodzi z ust jego. 2 Pod niebem prosto go wypuszcza, a światłość jego po wszystkich kończynach ziemi. 3 Za nią huczy dźwiękiem, grzmi głosem zacności swojej, i nie odkłada innych rzeczy, gdy bywa słyszany głos jego. 4 Dziwnie Bóg grzmi głosem swoim; sprawuje rzeczy tak wielkie, że ich rozumieć nie możemy. 5 Bo mówi do śniegu: Padaj na ziemię; także i do deszczu wolnego, i do deszczu gwałtownego. 6 Rękę wszystkich ludzi zawiera, aby nikt z ludzi nie doglądał roboty swojej. 7 zwierz wchodzi do jaskini, a w jamach swoich zostaje. 8 Wicher z skrytych miejsc wychodzi, a zima z wiatrów północnych. 9 Tchnieniem swojem Bóg czyni lód, tak się szerokość wód ściska. 10 Także dla pokropienia ziemi obciąża obłok, i rozpędza chmurę światłem swojem. 11 A ten się obraca w koło według rady jego, aby czynił wszystko, co Bóg rozkaże, na okręgu ziemskiego. 12 A czyni to Bóg, że się stawia bądź na skaranie, bądź dla pożytku ziemi swojej, bądź dla jakiej dobroczynności. 13 Słuchajże tego pilnie, Ijobie! zastanów się, a uważaj dziwne sprawy Boże. 14 wiesz, kiedy co Bóg stanowi o tych rzeczach? albo gdy ma rozjaśnić światło obłoku swego? 15 Izali wiesz, co za waga obłoków? Izali wiesz cuda Doskonałego we wszelakiej ? 16 Wieszże, jako cię szaty twoje ogrzewają, gdy ucisza ziemię od południa? 17 Izażeś z nim rozpościerał niebiosa, które są trwałe, a zwierciadłu odlewanemu podobne? 18 Ukażże nam, co mu mamy powiedzieć; bo nie możemy sporządzić słów dla ciemności. 19 Izali mu kto odniesie to, cobym mówił? I , gdyby to kto przedłożył, byłby pewnie pożarty. 20 Wszak teraz nie mogą ludzie patrzyć i na światło, gdy jest jasne na obłokach, gdy wiatr przechodzi, i przeczyszcza je. 21 Od północy jako złoto przychodzi, ale w Bogu straszniejsza jest chwała. 22 Wszechmogący jest, doścignąć go nie możemy; wielki w mocy, sądem i ostrą sprawiedliwością ludzi nie trapi. 23 boją się go ludzie; nie ma względu na żadnego, by też był i najmędrszy.

Słowniczek archaizmów (24)

nadto: ponadto
cóż: co
obacz: zobaczyć, spojrzeć
jeźli, jeźliby, jeźlibyś: jeśli
nieprawość, nieprawości: bezprawie, grzech
tedy: wtedy, zatem
jedno: tylko (np. „jedno wierz” = tylko wierz)
jakoby: jak gdyby; żeby
przetoż: dlatego
ijob: Hiob
umiejętność, umiejętności: wiedza, poznanie
mowy: słowo, wypowiedź; także: język
stolicy: tron (także: stolica)
dusza: życie, osoba, człowiek
żywot: życie; także: łono, brzuch
niemasz: nie ma
izali: czyż? (pytanie retoryczne)
zaiste: naprawdę, zaprawdę
wszystko, wszystkiem: cały, każdy
wnet: zaraz
iż: że
oblicze: twarz; „przed obliczem” = w obecności
owszem: przeciwnie; owszem
wszakże: jednak, przecież

Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna

Rozważanie dnia

Mały początek

Łk 13

Jezus porównuje królestwo Boże do ziarna gorczycy, które wyrasta w drzewo, i do zakwasu, którym kobieta zaczyna całe ciasto. Oba obrazy mówią o niepozornym początku i ukrytym, lecz nieodpartym wzroście. W świecie ceniącym spektakularne efekty łatwo lekceważyć małe, codzienne akty wiary: modlitwę w kuchni, uprzejmość wobec trudnego współpracownika, wierność w drobiazgach. Bóg często działa tak, że nie widać go od razu. Dziś nie próbuj dokonać czegoś wielkiego. Zrób jedną małą, dobrą rzecz i zostaw skutki Panu, który rozwija to, co zasiane w jego imieniu. Wierność w małym to już uczestnictwo w jego królestwie.

Modlitwa: Panie, naucz mnie cenić małe kroki i ufać, że ty sprawisz wzrost.

Zaloguj się, aby odhaczać dni.