Biblia chronologicznie · Dzień 227 z 365
Dzień 227
Ez 8–10
Dzień 227 z 365
Stary Testament
Ez 8
1 I stało się roku szóstego, piątego dnia, szóstego miesiąca, gdym siedzał w domu swym, a starsi Judzcy siedzieli przedemną, tam przypadła na mię ręka panującego Pana. 2 I widzałem, a oto podobieństwo na wejrzeniu jako ogień; od biódr jego na dół jako ogień, a od biódr jego w górę na wejrzeniu jako blask, i niby prędka światłość. 3 Tedy ściągnąwszy podobieństwo ręki, uchwycił mię za kędzierze głowy mojej, i podniósł mię duch między ziemią i między niebem, a mię do w widzeniach Bożych, do wejścia bramy wewnętrznej, która patrzy ku północy, gdzie była bałwana do gorliwości i zapalczywości pobudzająca. 4 A oto tam była chwała Boga Izraelskiego na wejrzeniu jako ona, którąm widział na polu. 5 I rzekł do mnie: Synu człowieczy! teraz podnieś oczy swe ku drodze na północy; a tak podniosłem oczy swe ku drodze na północy, a oto na północy był u bramy ołtarzowej on pobudzający do gorliwości w samem prawie wejściu. 6 Wtem mi rzekł: Synu człowieczy! widziszże ty, co ci czynią, wielkie, które tu czyni dom Izraelski? tak, że się oddalić muszę od mojej; ale obróciwszy się ujrzysz obrzydliwości jeszcze większe. 7 I przywiódł mię do drzwi , gdziem ujrzał, a oto dziura jedna była w ścianie. 8 I rzekł do mnie: Synu człowieczy! przekop teraz tę ścianę: i przekopałem ścianę, a oto drzwi jedne. 9 I rzekł do mnie: , a te złe obrzydliwości, które tu oni czynią. 10 wszedłszy ujrzałem, a oto wszelakie podobieństwa płazu, i zwierząt obrzydłych, i wszelakich plugawych bałwanów domu Izraelskiego wyryte były na ścianie wszędy w około. 11 A siedmdziesiąt mężów starszych z domu Izraelskiego, z Jazanijaszem, synem Safanowym, stojącym w pośród nich, stali przed nimi, mając każdy kadzielnicę swoję w ręcę swej, tak, że gęsty obłok kadzenia w górę wstępował. 12 I rzekł do mnie: A widziałżeś, synu człowieczy! co starsi domu Izraelskiego w ciemności czynią, każdy w pokojach swoich malowanych? Bo mówią: Nie widzi nas Pan, opuścił Pan tę ziemię. 13 Znowu rzekł do mnie: Jeszcze obróciwszy się ujrzysz obrzydliwości większe, które oni czynią. 14 I przywiódł mię do wrót bramy domu Pańskiego, która jest na półnpcy, a oto tam siedziały, płacząc Tammusa; 15 I rzekł mi: A widziałżeś, synu człowieczy? Ale obróciwszy się ujrzysz jeszcze większe obrzydliwości, niżeli te. 16 Tedy mię wprowadził do wnętrznej sieni domu Pańskiego, a oto u drzwi Pańskiego między przysionkim i ołtarzem było dwadzieścia i pięć mężów, których tyły były obrócone ku kościołowi Pańskiemu, a twarze ich na wschód, którzy się kłaniali przeciwko wschodowi słońca. 17 I rzekł mi: A widziałżeś, synu człowieczy? to lekka rzecz jest domowi Judzkiemu, czynić takie obrzydliwości, jakie tu czynią? Bo napełniwszy ziemię nieprawością, obrócili się, aby mię draźnili, a oto przykładają latorośl winną do nosów swoich. 18 Przetoż i Ja postąpię z nimi wedłu zapalczywości; oko moje nie sfolguje ani się zmiłuję; i będą wołać do uszów moich głosem wielkim, a nie wysłucham ich.
Ez 9
1 Potem zawołał, gdziem ja słyszał, głosem wielkim, mówiąc: , nastąpcie na to miasto, mając każdy broń swoję ku zabijaniu w ręce swej. 2 A oto sześć mężów przyszło drogą ku brami wyższej, która patrzy na północy, i miał każdy broń swoję ku wytraceniu w ręce swej; ale mąż jeden był w pośród nich odziany szatą lnianą, a kałamarz pisarski przy biodrach jego; i przyszedłszy stanęli u ołtarza miedzanego. 3 A chwała Boga Izraelskiego zstąpiła była z Cherubina, na którym była, do progu domu, i zawołała na męża odzianego szatą lnianą, przy którego biodrach był kałamarz pisarski. 4 I rzekł Pan do niego: Przejdź przez pośrodek miasta, przez pośrodek , a uczyń znak na czołach mężów, którzy wzdychają i narzekają nad wszystkiemi obrzydliwościami, które się dzieją w pośród niego. 5 A onym rzekł, gdziem ja słyszał: Idźcie po mieście za nim; a zabijajcie; niech nie folguje oko wasze, ani się zmiłujcie. 6 Starca, młodzieńca, i pannę, i maluczkich, i wybijcie do szczętu; ale do żadnego męża, na którymby był znak, nie przystępujcie, od mojej poczniecie. A tak poczęli od onych mężów starszych, którzy byli przed domem Pańskim; 7 (Bo im był rzekł: Splugawcie ten dom, a napełnijcie pobitymi; idźcież.) A wyszedłszy zabijali w miście. 8 A gdy ich pozabijali, a jam pozostał, padł na moje, i zawołałem a rzekłem: Ach panujący Panie! ty wytracisz Izraelski, wylewając swoję na Jeruzalem? 9 I rzekł do mnie: domu Izraelskiego i Judzkiego nader jest bardzo wielka, i napełniona jest ziemia krwią, a miasto pełne jest przewrotności; bo mówili: Pan tę ziemię opuścił, a Pan nie widzi nas. 10 i Ja toż uczynię, nie sfolguje oko moje, ani się zmiłuję, drogę ich na głowę ich obrócę. 11 A oto mąż on odziany szatą lnianą, przy którego biodrach był kałamarz, oznajmił to mówiąc: Uczyniłem tak, jakoś mi .
Ez 10
1 I widziałem; a oto na rozpostarciu, które było nad głową Cherubinów, kamień szafirowy, na wejrzeniu jako podobieństwo , ukazało się nad nimi. 2 rzekł do męża odzianego szatą lnianą, mówiąc: między koła pod Cherubinów, a napełń ręce swe węglem ognistym z pośród Cherubinów, i rozrzuć po mieście. I wszedł przed oczyma memi. 3 (A Cherubowie stali po prawej stronie domu, gdy wchodził on mąż, a obłok napełnił sień wnętrzną. 4 Bo gdy się była podniosła chwała Pańska z Cherubinów, ku progowi domu, tedy napełniony był dom obłokiem, a sień napełniona była jasnością chwały Pańskiej; 5 A szum skrzydeł Cherubinów słyszany był aż do zewnętrznej, jako głos Boga wszechmocnego, gdy mówi.) 6 Gdy tedy onemu mężowi odzianemu w szatę lnianą, mówiąc: Weźmij ognia z pośrodku kół, z pośrodku Cherubinów: wszedł i stanął podle kół. 7 Tedy wyciągnął Cherubin jeden rękę swą w pośród Cherubinów do onego ognia, który był w pośrodku Cherubinów, a wziąwszy podał go w rękę onego odzianego szatą lnianą, który wziąwszy go wyszedł. 8 Bo się ukazało na onych Cherubinach podobieństwo ręki człowieczej pod skrzydłami ich. 9 Potemem wejrzał, a oto cztery koła podle Cherubinów, koło podle jednego Cherubina, a tak każde koło podle każdego Cherubina, a podobieństwo kół jako barwa kanienia Tarsys; 10 A na wejrzeniu miały jednakie podobieństwa one koła, jakoby było koło w pośrodku koła. 11 Gdy chodziły, na cztery strony swoje chodziły; nie uchylały się, gdy szły, ale do onego miejsca, do którego się wódź obracał, za nim szły; nie uchylały się, gdy szły. 12 A wszytko ciało ich, i grzbiety ich, i ręce ich, i skrzydła ich, także i koła pełne były oczów około onych samych czterech, i kół ich. 13 A koła one nazwał okręgiem, gdziem ja słyszał. 14 A każde zwierzę miało cztery twarze; twarz pierwsza była twarz Cherubinowa, druga twarz była twarz człowiecza, trzecia była twarz lwia, a czwarta była twarz orla. 15 I podnieśli się Cherubinowie. Toć są one zwierzęta, którem widział nad rzeką Chebar. 16 A gdy chodzili Cherubinowie, chodziły i koła podle nich; a gdy ponosili Cherubinowie skrzydła swoje, aby się wzbili od ziemi, nie odwracały się też koła od nich. 17 Gdy oni stali, stały, a gdy się ponosili, podnosiły się też z nimi; bo duch zwierząt był w nich. 18 I odeszła chwała Pańska od progu domu, i stanęła nad Cherubinami. 19 Gdy podnieśli Cherubinowie skrzydła swoje, a wzbili się od ziemi przed oczyma mojemi odchodząc, a koła przeciwko nim, i stanęli w wejściu bramy domu Pańskiego wschodniej, tedy chwała Boga Izraelskiego z wierzchu nad nimi była. 20 Toć są one zwierzęta, którem widział pod Bogiem Izraelskim nad rzeką Chebar; i poznałem, to byli Cherubinowie. 21 Po cztery twarze miał każdy z nich, i po cztery skrzydła każdy z nich, a podobieństwo rąk ludzkich pod skrzydłami ich. 22 A podobieństwo twarzy ich było jako twarzy, którem widział u rzeki Chebar; także i ich takież było, i oni sami; każdy z nich prosto ku swej stronie chodził.
Słowniczek archaizmów (25)
- tedy, tedym
- wtedy, zatem
- przywiódł
- przyprowadzę, przyprowadził
- jeruzalem, jeruzalemu
- Jerozolima
- stolica, stolicy
- tron (także: stolica)
- bałwan, bałwanów
- bożek, posąg bałwochwalczy
- obrzydliwości
- coś odrażającego w oczach Boga
- świątnicy
- świątynia
- sieni
- przedsionek
- wnijdź
- wejdzie, wejść
- obacz
- zobaczyć, spojrzeć
- przetoż
- dlatego
- niewiasty
- kobieta
- kościoła
- zbór; wspólnota wierzących
- izali
- czyż? (pytanie retoryczne)
- hetmani
- dowódca wojska
- onego, onych, onemu, onym
- ten, tamten
- oblicze
- twarz; „przed obliczem” = w obecności
- wszystek
- cały, każdy
- ostatek
- reszta
- popędliwość
- gniew, porywczość
- nieprawość
- bezprawie, grzech
- rozkazał
- polecić, nakazać; polecenie
- jakoby
- jak gdyby; żeby
- jedno
- tylko (np. „jedno wierz” = tylko wierz)
- iż
- że
Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna
Rozważanie dnia
Mały początek
Łk 13
Jezus porównuje królestwo Boże do ziarna gorczycy, które wyrasta w drzewo, i do zakwasu, którym kobieta zaczyna całe ciasto. Oba obrazy mówią o niepozornym początku i ukrytym, lecz nieodpartym wzroście. W świecie ceniącym spektakularne efekty łatwo lekceważyć małe, codzienne akty wiary: modlitwę w kuchni, uprzejmość wobec trudnego współpracownika, wierność w drobiazgach. Bóg często działa tak, że nie widać go od razu. Dziś nie próbuj dokonać czegoś wielkiego. Zrób jedną małą, dobrą rzecz i zostaw skutki Panu, który rozwija to, co zasiane w jego imieniu. Wierność w małym to już uczestnictwo w jego królestwie.
Modlitwa: Panie, naucz mnie cenić małe kroki i ufać, że ty sprawisz wzrost.
Zaloguj się, aby odhaczać dni.