Psalmy i Przypowieści w miesiąc · Dzień 11 z 31
Dzień 11
Ps 49–53; Prz 11
Dzień 11 z 31
Stary Testament
Psalm
Ps 49
1 śpiewakowi z synów Korego psalm. 2 Słuchajcie tego wszystkie narody; bierzcie to w uszy wszyscy mieszkający na okręgu ziemi! 3 Tak z ludu pospolitego, jako z ludzi zacnych, tak bogaty jako ubogi! 4 Usta moje będą opowiadały mądrość, a myśl serca mego roztropność. 5 Nakłonię do przypowieści ucha mego, wyłożę przy harfie zagadkę moję. 6 się mam bać we złe dni, aby mię tych, którzy mię depczą, miała ogarnąć? 7 Którzy ufają bogactwom swoim, a w mnóstwie dostatków swoich chlubią się. 8 Gdyż brata swego nikt żadnym sposobem nie odkupi, ani może dać Bogu okupu jego zań. 9 ( drogi jest okup ich, i nie może się ostać na wieki.) 10 Aby żył na wieki, a nie oglądał grobu. 11 Bo widzimy, i mądrzy umierają, głupi i szalony zarówno giną, a zostawiają, obcym bogactwa swoje. 12 Myślą, że domy ich są wieczne, a przybytki ich trwają od narodu do narodu; je nazywają od imion swych na ziemi. 13 Ale człowiek we czci nie zostaje, podobnym będąc bydlętom, które giną. 14 Takowa myśl ich głupstwem ich jest, a przecież potomkowie ich pochwalają to usty swemi. Sela. 15 Jako owce w grobie złożeni będą, śmierć ich strawi; ale sprawiedliwi panować będą nad nimi z poranku, a kształt ich zniszczony będzie w grobie, gdy ustąpią z mieszkania swego. 16 Ale Bóg wykupi duszę moję z mocy grobu, gdy mię przyjmie. Sela. 17 Nie bójże się, gdy się kto zbogaci, a gdy się rozmnoży sława domu jego. 18 Bo umierając nie weźmie nic z sobą, ani za nim zstąpi sława jego. 19 A choć duszy swej za swego pobłaża i chwalono go, gdy sobie dobrze czynił: 20 Przecież musi iść za rodziną ojców swych, a na wieki nie ogląda światłości. Owóż człowiek, który jest we czci, a nie zrozumiewa tego, podobny jest bydlętom, które giną.
Ps 50
1 Psalm Asafowi podany. Bóg nad Bogami, Pan mówił i przyzwał ziemię od wschodu słońca aż do zachodu jego. 2 Objaśnił się Bóg z Syonu w doskonałej ozdobie. 3 Przyjdzie Bóg nasz, a nie będzie milczał; ogień przed twarzą jego będzie pożerał, a około niego powstanie wicher gwałtowny. 4 Przyzwie z góry niebiosa i ziemię, aby sądził lud swój. 5 Mówiąc: Zgromadźcie mi świętych moich, którzy ze mną uczynili przymierze przy ofierze. 6 niebiosa opowiedzą sprawiedliwość jego; sam Bóg jest sędzią. Sela. 7 Słuchaj, ludu mój! a będę mówił; słuchaj, Izraelu! a oświadczę się przed tobą: Jam Bóg, Bóg twój Jam jest. 8 Nie będę cię z ofiar twoich winił, ani twego, które są zawsze przedemną. 9 Nie wezmę z domu twojego cielca, ani z okołu twego kozłów. 10 Albowiem mój jest wszelki zwierz leśny, i tysiące bydła po górach. 11 Znam ptastwo po górach, i zwierz polny jest przedemną. 12 Będęli łaknął, nie rzekęć o to; bo mój jest okrąg ziemi, i napełnienie jego. 13 jadam mięso wołowe? albo pijam krew kozłową? 14 Ofiaruj Bogu chwałę, i oddaj Najwyższemu śluby twoje; 15 A wzywaj mię w dzień utrapienia: tedy cię wyrwę, a ty mię uwielbisz. 16 Lecz niezbożnemu rzekł Bóg: Cóżci do tego, że opowiadasz ustawy moje, a bieżesz przymierze moje w usta twoje? 17 Ponieważ masz w nienawiści karność, i zarzuciłeś słowa moje za się. 18 Widziszli złodzieja, bieżysz z nim, a z cudzołożnikami masz skład twój. 19 Usta twoje rozpuszczasz na złe, a język twój składa zdrady. 20 Zasiadłszy mówisz przeciwko bratu twemu, a lżysz syna matki twojej. 21 Toś czynił, a Jam milczał; dlategoś mniemał, żem ja tobie podobny, ale będę cię karał, i stawięć to przed oczy twoje. 22 Zrozumiejcież to teraz, którzy zapominacie Boga, bym was nie porwał, a nie będzie ktoby was wyrwał. 23 Kto mi ofiaruje chwałę, uczci mię; a temu, który naprawia drogę swą, ukażę Boże.
Ps 51
1 śpiewakowi psalm Dawidowy. 2 Gdy do niego przyszedł Natan prorok, potem jak był wszedł do Betsaby. 3 Zmiłuj się nademną, Boże! według miłosierdzia twego; według wielkich litości twoich zgładź moje. 4 Omyj mię doskonale od nieprawości mojej, a od grzechu mego oczyść mię. 5 ja znam nieprawość moję, a grzech mój przedemną jest . 6 Tobie, tobiem samemu zgrzeszył, i złem przed oczyma twemi uczynił, abyś był sprawiedliwy w mowie twojej, i czystym w sądzie twoim. 7 Oto w nieprawości poczęty jestem, a w grzechu poczęła mię matka moja. 8 Oto się kochasz w prawdzie wewnętrznej, a skrytą mądrość objawiłeś mi. 9 Oczyść mię, isopem, a oczyszczon będę; omyj mię, a nad śnieg wybielony będę. 10 Daj mi słyszeć radość i , a niech się rozradują kości moje, któreś pokruszył. 11 Odwróć twoje od grzechów moich, a zgładź wszystkie nieprawości moje. 12 Serce czyste stwórz we mnie, o Boże! a ducha prawego odnów we wnętrznościach moich. 13 Nie odrzucaj mię od oblicza twego, a Ducha swego świętego nie odbieraj odemnie. 14 Przywróć mi radość twego, a duchem dobrowolnym podeprzyj mię. 15 będę nauczał przestępców dróg twoich, aby się grzesznicy do ciebie nawrócili. 16 Wyrwij mię z za krew, o Boże, Boże zbawienia mojego! a język mój będzie wysławiał sprawiedliwość twoję. 17 Panie! otwórz wargi moje, a usta moje opowiadać będą chwałę twoję. 18 Albowiem nie pragniesz ofiar, choćbym ci je dał, ani przyjmiesz. 19 Ofiary Bogu przyjemne duch skruszony; sercem skruszonem i strapionem nie pogardzisz, o Boże! Dobrze uczyń według upodobania twego Syonowi; pobubuj mury Jeruzalemskie. Tedy przyjmiesz ofiary sprawiedliwości, ofiary ogniste, i całopalenia; tedy cielce ofiarować będą na ołtarzu twoim.
Ps 52
1 śpiewakowi pieśń Dawidowa nauczająca. 2 Gdy przyszedł Doeg Edomczyk, i oznajmił Saulowi, mówiąc: Dawid przyszedł do domu Achimelechowego. 3 się chlubisz ze złości, o mocarzu! miłosierdzie Boże trwa każdego dnia. 4 Złe rzeczy myśli język twój, jako brzytwa ostra czyniąc zdradę. 5 Umiłowałeś złe, bardziej niż dobre; kłamstwo raczej mówisz, niż sprawiedliwość. Sela. 6 Umiłowałeś wszystkie słowa szkodliwe, i język zdradliwy. 7 cię Bóg zniszczy na wieki; porwie cię, i wyrwie cię z , i wykorzeni cię z ziemi żyjących. Sela. 8 To widząc sprawiedliwi będą się bali, i będę się z niego naśmiewali, mówiąc: 9 Otoż człowiek, który nie pokładał w Bogu siły swojej; ale ufając w mnóstwie bogactw swoich, zmacniał się w złości swej. Aleć ja będę jako oliwa zielona w domu Bożym, bom nadzieję położył w miłosierdziu Bożem na wieki wieczne. Będę cię wysławiał, Panie! na wieki, żeś to uczynił, a będę oczekiwał imienia twego, gdyż jest zacne przed oblicznością świętych twoich.
Ps 53
1 śpiewakowi na Machalat pieśń Dawidowa nauczająca. 2 Głupi rzekł w sercu swem: Boga. Popsowali się, i obrzydliwą czynią ; niemasz, ktoby czynił dobrze. 3 Bóg z niebios spojrzał na synów ludzkich, aby , byłliby kto rozumny i szukający Boga. 4 Aleć oni wszyscy odstąpili, jednako się nieużytecznymi stali: niemasz, ktoby czynił dobrze, niemasz, i jednego. 5 nie wiedzą wszyscy czyniciele nieprawości, że pożerają lud mój, jako więc chleb jedzą? ale Boga nie wzywają. 6 Tam się bardzo ulękną, gdzie niemasz strachu; Bóg rozproszy kości tych, którzy cię oblegli; ty ich pohańbisz, bo ich Bóg wzgardzi. Któż da z Syonu wybawienie Izraelowi? Gdy Bóg przywróci z więzienia lud swój, rozraduje się , rozweseli się Izrael.
Prz 11
1 Waga fałszywa jest Panu; ale gwichty sprawiedliwe podobają mu się. 2 Za pychą przychodzi hańba; ale przy pokornych jest mądrość. 3 Szczerość ludzi cnotliwych prowadzi ich; ale przewrotność przestępców potraci ich. 4 Niepomogą bogactwa w dzień gniewu; ale sprawiedliwość wybawia od śmierci. 5 Sprawiedliwość uprzejmego sprawuje drogę jego; lecz bezbożny dla bezbożności swojej upada. 6 Sprawiedliwość uprzejmych wybawia ich: ale przewrotni w złościach pojmani bywają. 7 Gdy umiera człowiek niepobożny, ginie nadzieja jego, a oczekiwanie mocarzy niszczeje. 8 Sprawiedliwy z ucisku wybawiony bywa; ale niepobożny przychodzi na miejsce jego. 9 Obłudnik usty kazi przyjaciela swego; ale sprawiedliwi umiejętnością wybawieni bywają. 10 Z szczęścia sprawiedliwych miasto się weseli; a gdy giną niezbożni, bywa radość. 11 Dla błogosławieństwa sprawiedliwych bywa wywyższone miasto; ale dla ust bywa wywrócone. 12 Głupi gardzi bliźnim swym; ale mąż roztropny milczy. 13 Obmówca obchodząc objawia tajemnice; ale kto jest wiernego serca, tai zwierzonej rzeczy. 14 Gdzie dostatecznej rady, lud upada; ale gdzie wiele radców, tam jest wybawienie. 15 Bardzo sobie szkodzi, kto za obcego ręczy; ale kto się chroni rękojemstwa, bezpieczen jest. 16 uczciwa dostępuje sławy, a mocarze mają bogactwa. 17 Człowiek uczynny dobrze czyni swej; ale okrutnik trapi ciało swoje. 18 Niezbożnik czyni dzieło omylne; ale kto sieje sprawiedliwość, ma zapłatę trwałą. 19 Jako sprawiedliwość jest ku żywotowi, tak kto naśladuje złości, bliski jest śmierci. 20 Obrzydliwością są Panu przewrotni sercem; ale mu się podobają, którzy żyją bez zmazy. 21 Złośnik, choć sobie innych na pomoc weźmie, nie ujdzie; ale sprawiedliwych zachowane będzie. 22 Niewiasta piękna a głupia jest jako kolce złote w pysku u świni. 23 Żądza sprawiedliwych jest ku dobremu; ale oczekiwanie niepobożnych, . 24 Nie jeden udziela szczodrze, a mu przybywa; a drugi skąpi więcej niż trzeba, a wżdy ubożeje. 25 Człowiek szczodrobliwy bywa bogatszy; a kto nasyca, sam też będzie nasycony. 26 Kto zatrzymuje zboże, tego lud przeklina; ale błogosławieństwo nad głową tego, który je sprzedaje. 27 Kto pilnie szuka dobrego, nabywa przyjaźni; ale kto szuka złego, przyjdzie nań. 28 Kto ufa w bogactwach swych, ten upadnie; ale sprawiedliwi jako latorośl zielenieć się będą. 29 Kto czyni zamięszanie w domu swoim, odziedziczy wiatr, a głupi musi służyć mądremu. 30 Owoc sprawiedliwego jest drzewo ; a kto naucza ludzi, mądry jest. 31 Oto się sprawiedliwemu na ziemi nagroda staje, daleko więcej niezbożnemu i grzesznikowi.
Słowniczek archaizmów (29)
- przedniejszemu
- najznamienitszy, naczelny
- przeczże
- dlaczego
- nieprawość, nieprawości
- bezprawie, grzech
- albowiem
- ponieważ, bo
- duszę, duszy
- życie, osoba, człowiek
- iż
- że
- przetoż
- dlatego
- żywota
- życie; także: łono, brzuch
- tedy
- wtedy, zatem
- całopalenia
- ofiara spalana w całości na ołtarzu
- wszystko
- cały, każdy
- azaż, izali
- czyż? (pytanie retoryczne)
- wżdy
- jednak, mimo to
- snać
- może, być może
- zbawienie, zbawienia
- wybawienie
- zawżdy
- zawsze
- wesele
- radość
- oblicze, oblicza
- twarz; „przed obliczem” = w obecności
- pomsty
- zemsta; kara
- przybytku
- namiot spotkania; miejsce mieszkania Boga wśród ludu
- niemasz
- nie ma
- obaczył
- zobaczyć, spojrzeć
- jakób
- Jakub
- obrzydliwością
- coś odrażającego w oczach Boga
- niepobożnych
- bezbożni
- niewiasta
- kobieta
- nasienie
- potomstwo
- popędliwość
- gniew, porywczość
- jeźli
- jeśli
Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna
Rozważanie dnia
Mały początek
Łk 13
Jezus porównuje królestwo Boże do ziarna gorczycy, które wyrasta w drzewo, i do zakwasu, którym kobieta zaczyna całe ciasto. Oba obrazy mówią o niepozornym początku i ukrytym, lecz nieodpartym wzroście. W świecie ceniącym spektakularne efekty łatwo lekceważyć małe, codzienne akty wiary: modlitwę w kuchni, uprzejmość wobec trudnego współpracownika, wierność w drobiazgach. Bóg często działa tak, że nie widać go od razu. Dziś nie próbuj dokonać czegoś wielkiego. Zrób jedną małą, dobrą rzecz i zostaw skutki Panu, który rozwija to, co zasiane w jego imieniu. Wierność w małym to już uczestnictwo w jego królestwie.
Modlitwa: Panie, naucz mnie cenić małe kroki i ufać, że ty sprawisz wzrost.
Zaloguj się, aby odhaczać dni.