Psalmy i Przypowieści w miesiąc · Dzień 29 z 31
Dzień 29
Ps 136–140; Prz 29
Dzień 29 z 31
Stary Testament
Psalm
Ps 136
1 Wysławiajcież Pana, jest dobry; albowiem na wieki miłosierdzie jego. 2 Wysławiajcież Boga nad bogami; albowiem na wieki miłosierdzie jego. 3 Wysławiajcież Pana nad panami; albowiem na wieki miłosierdzie jego; 4 Tego, który sam czyni cuda wielkie; albowiem na wieki miłosierdzie jego. 5 Który mądrze niebiosa uczynił; albowiem na wieki miłosierdzie jego; 6 Który rozciągnął ziemię na wodach; albowiem na wieki miłosierdzie jego; 7 Który uczynił światła wielkie; albowiem na wieki miłosierdzie jego; 8 Słońce, aby panowało we dnie; albowiem na wieki miłosierdzie jego; 9 Miesiąc i gwiazdy, aby panowały w nocy; albowiem na wieki miłosierdzie jego. 10 Który poraził Egipczan na pierworodnych ich; albowiem na wieki miłosierdzie jego. 11 Który wywiódł Izraela z pośrodku ich; albowiem na wieki miłosierdzie jego; 12 W ręce mocnej i w ramieniu wyciągnionem; albowiem na wieki miłosierdzie jego. 13 Który rozdzielił morze Czerwone na rozdziały; albowiem na wieki miłosierdzie jego; 14 I przeprowadził lud Izraelski pośrodkiem jego; albowiem na wieki miłosierdzie jego. 15 I wrzucił z wojskiem jego w morze Czerwone; albowiem na wieki miłosierdzie jego. 16 Który prowadził lud swój przez puszczę; albowiem na wieki miłosierdzie jego. 17 Który poraził królów wielkich; albowiem na wieki miłosierdzie jego; 18 I pobił królów możnych; albowiem na wieki miłosierdzie jego; 19 Sehona; króla Amorejskiego; albowiem na wieki miłosierdzie jego; 20 I Oga, króla Basańskiego; albowiem na wieki miłosierdzie jego. 21 I dał ziemię ich w ; albowiem na wieki miłosierdzie jego; 22 W dziedzictwo Izraelowi, słudze swemu; albowiem na wieki miłosierdzie jego. 23 Który w uniżeniu naszem pamięta na nas; albowiem na wieki miłosierdzie jego. 24 I wybawił nas od nieprzyjaciół naszych; albowiem na wieki miłosierdzie jego. 25 Który daje pokarm wszelkiemu ciału; albowiem na wieki miłosierdzie jego. 26 Wysławiajcież Boga niebios; albowiem na wieki miłosierdzie jego.
Ps 137
1 Nad rzekami Babilońskiemi, tameśmy siadali i płakali, wspominając na . 2 Na wierzbach, które są w nim, zawieszaliśmy harfy nasze. 3 A gdy nas tam pytali ci, którzy nas zawiedli w niewolę, o słowa pieśni,(chociażeśmy byli zawiesili pieśni radości,) mówiąc: Śpiewajcie nam pieśń z pieśni Syońskich, 4 Odpowiedzieliśmy: mamy śpiewać pieśń Pańską w ziemi cudzoziemców? 5 Jeźliże cię zapomnę, o ! niech zapomni sama siebie prawica moja. 6 Niech przylgnie język mój do podniebienia mego, jeźlibym na cię nie pomniał, jeźlibym nie przełożył Jeruzalemu nad najwiekszę moje. 7 Wspomnij, Panie! na synów Edomskich, i na dzień Jeruzalemski, w który mówili: Poburzcie, poburzcie aż do gruntu w nim. 8 O córko Babilońska! i ty będziesz spustoszona. Błogosławiony, któryć odda nagrodę twoję, za to, coś nam złego uczyniła. 9 Błogosławiony, który pochwyci i roztrąci twe o skałę.
Ps 138
1 Psalm Dawidowy. Wysławiać cię będę, Panie! ze serca mego; przed bogami śpiewać ci będę. 2 Będę się kłaniał ku kościołowi twemu świętemu, i będę wysławiał imię twoje dla miłosierdzia twego, i dla prawdy twojej; boś nade wszystko uwielbił imię twoje i wyroki twoje. 3 W dzień, któregom cię wzywał, wysłuchałeś mię, a posiliłeś mocą moję. 4 Wysławiać cię będą, Panie! wszyscy królowie ziemi, gdy usłyszą wyroki ust twoich. 5 I będą śpiewali o drogach Pańskich, a wielka jest chwała Pańska. 6 A choć wywyższony jest Pan, na uniżonego patrzy, a wysokomyślnego z daleka poznaje. 7 Jeźlibym chodził w pośród utrapienia, ożywisz mię; przeciw popędliwości nieprzyjaciół moich wyciągniesz rękę twoję, a prawica twoja wyswobodzi mię. 8 Pan wszystko za mię wykona. O Panie! miłosierdzie twoje trwa na wieki; sprawy rąk twoich nie opuścisz.
Ps 139
1 śpiewakowi psalm Dawidowy. Panie! doświadczyłeś i doznałeś mię. 2 znasz siedzenie moje, i powstanie moje, wyrozumiewasz myśli moje z daleka. 3 Tyś chodzenie moje i leżenie moje ogarnął, świadomeś wszystkich dróg moich. 4 Nim przyjdzie słowo na język mój, oto Panie! ty to wiesz. 5 Z tyłu i z przodku otoczyłeś mię, a położyłeś na mię rękę twoję. 6 Dziwniejsza twoja nad dowcip mój; wysoka jest, nie mogę jej pojąć. 7 Dokąd ujdę przed duchem twoim? a dokąd przed twojem uciekę? 8 Jeźlibym wstąpił do nieba, jesteś tam; i jeźlibym sobie posłał w grobie, i tameś przytomny. 9 Wziąłlibym skrzydła rannej zorzy, abym mieszkał na końcu morza, 10 I tamby mię ręka twoja prowadziła, a dosięgłaby mię prawica twoja. 11 Albo rzekłlibym: Wżdyć ciemności zakryją mię; aleć i noc jest światłem około mnie, 12 Gdyż i ciemności nic nie zakryją przed tobą; tobie noc jako dzień świeci; ciemnościć są jako światłość. 13 Ty w nocy masz nerki moje; okryłeś mię w matki mojej. 14 Wysławiam cię dlatego, że się zdumiewam strasznym i dziwnym sprawom twoim, a moja zna je wybornie. 15 Nie zataiła się żadna kość moja przed tobą, chociażem był uczyniony w skrytości, i misternie złożony w niskościach ziemi. 16 Niedoskonały płód ciała mego widziały oczy twoje; w księgi twoje wszystkie członki moje wpisane są, i dni, w których kształtowane były, gdy jeszcze żadnego z nich nie było. 17 o jako drogie są u mnie myśli twoje, Boże! a jako ich jest wielka liczba. 18 Jeźlibym je chciał zliczyć, nad piasek rozmnożyły się; ocucęli się, jeszczem ci ja z tobą. 19 Zabiłlibyś, o Boże! niezbożnika, tedyćby mężowie krwawi odstąpili odemnie; 20 Którzy mówią przeciwko tobie obrzydłości, którzy próżno wynoszą nieprzyjaciół twoich. 21 tych, którzy cię w nienawiści mają, o Panie! niemam w nienawiści? a ci, którzy przeciwko tobie powstawają, izaż mi nie omierzli? 22 Główną nienawiścią nienawidzę ich, a mam ich za nieprzyjaciół. 23 Wyszpieguj mię, Boże! a poznaj serce moje; doświadcz mię, a poznaj myśli moje, 24 I , droga odporności jest we mnie, a prowadź mię drogą wieczną.
Ps 140
1 śpiewakowi psalm Dawidowy. 2 Wyrwij mię, Panie! od człowieka złego, od męża okrutnego strzeż mię; 3 Którzy myślą złe rzeczy w sercu, a na każdy dzień zbierają się na wojnę. 4 Zaostrzają język swój, jako wąż; jad żmij pod wargami ich. Sela. 5 Zachowaj mię, Panie! od rąk bezbożnika; od męża okrutnego strzeż mię, którzy myślili podwrócić nogi moje. 6 Hardzi na mię zastawili sidło, i powrozy; rozciągnęli sieci przy ścieszce, a sidła swe zastawili na mię. Sela. 7 Rzekłem Panu: Tyś jest Bóg mój! wysłuchajże, Panie! głos modlitw moich. 8 O Panie, Panie mocy mego, który przykrywasz głowę moję w dzień bitwy! 9 Nie dawaj, Panie! bezbożnemu czego żąda; ani myśli jego złej góry nie dawaj, żeby się nie podniósł. Sela. 10 A wodza tych, którzy mię obstąpili, warg ich niech ich okryje. 11 Niech na nich spadną węgle rozpalone; do ognia niech wrzuceni będą, i do dołów głębokich, skądby nie powstali. 12 Potwarca nie będzie utwierdzony na ziemi, a mąż okrutny złością ułowiony będąc upadnie. 13 Wiem, że Pan uczyni sąd utrapionemu, i pomstę nędznych. A tak sprawiedliwi będą wysławiać imię twoje, a szczerzy będą mieszkać przed twojem.
Prz 29
1 Człowiek, który na częste karanie zatwardza kark swój, nagle zniszczeje, i nie wskóra. 2 Gdy się rozmnażają sprawiedliwi, weseli się lud; ale gdy panuje bezbożnik, wzdycha lud. 3 Mąż, który miłuje mądrość, uwesela ojca swego; ale kto chowa nierządnicę, traci majętność. 4 Król sądem ziemię utwierdza; ale mąż, który dary bierze, podwraca ją. 5 Człowiek, który pochlebia przyjacielowi swemu, rozciąga sieć przed nogami jego. 6 złego jest mu sidłem; ale sprawiedliwy śpiewa i weseli się. 7 Sprawiedliwy wyrozumiewa sprawę nędznych; ale niezbożnik nie ma na to rozumu i . 8 Mężowie naśmiewcy zawodzą miasto; ale mądrzy odwracają gniew. 9 Mąż mądry, wiedzieli spór z mężem głupim, choćby się gniewał, choćby się też śmiał, nie będzie miał pokoju. 10 Mężowie krwawi nienawidzą uprzejmego; ale uprzejmi staranie wiodą o jego. 11 ducha swego wywiera głupi, ale mądry na dalszy czas go zawściąga. 12 Pana, który rad słucha słów kłamliwych, wszyscy słudzy jego są . 13 Ubogi i zdzierca spotkali się; a obydwóch oczy Pan oświeca. 14 Króla, który sądzi uciśnionych według prawdy, jego na wieki utwierdzona będzie. 15 Rózga i karność mądrość daje; ale dziecię swawolne zawstydza matkę swoję. 16 Gdy się rozmnażają niezbożni, rozmnaża się i przestępstwo; ale sprawiedliwi upadek ich oglądają. 17 Karz syna twego, a sprawić , i sposobi rozkosz duszy twojej. 18 Gdy proroctwo ustaje, lud bywa rozproszony; ale kto strzeże , błogosławiony jest. 19 Sługa nie bywa słowami naprawiony; bo choć rozumie, jednak nie odpowiada. 20 Ujrzysz człowieka skwapliwego w sprawach swoich; ale lepsza jest nadzieja o głupim, niż o nim. 21 Kto w rozkoszy chowa z dzieciństwa sługę swego, na będzie chciał być za syna. 22 Człowiek gniewliwy wszczyna zwadę, a pierzchliwy wiele grzeszy. 23 człowiecza poniża go; ale pokorny w duchu sławy dostępuje. 24 Kto spółkuje ze złodziejem, ma w nienawiści duszę swoję; także też kto przeklęstwa słyszy, a nie objawia go. 25 Strach człowieczy stawia sobie sidło; ale kto ma nadzieję w Panu, wywyższony będzie. 26 Wiele tych, co szukają twarzy panów; aleć od Pana jest sąd każdego. 27 Sprawiedliwym jest mąż niezbożny ; a kto w uprzejmości chodzi, jest niezbożnym obrzydliwością.
Słowniczek archaizmów (34)
- albowiem
- ponieważ, bo
- faraona
- faraon
- dziedzictwo
- spadek, własność
- syon
- Syjon (Jerozolima)
- jakoż
- a więc, jakże
- jeruzalemie, jeruzalemu
- Jerozolima
- wesele
- radość
- dziatki
- dzieci
- wszystko, wszystkiego
- cały, każdy
- dusza, duszę, duszy
- życie, osoba, człowiek
- iż
- że
- wszakże
- jednak, przecież
- przedniejszemu
- najznamienitszy, naczelny
- tedy
- wtedy, zatem
- umiejętność, umiejętności
- wiedza, poznanie
- obliczem
- twarz; „przed obliczem” = w obecności
- owszem
- przeciwnie; owszem
- zaiste
- naprawdę, zaprawdę
- żywocie
- życie; także: łono, brzuch
- przetoż
- dlatego
- izali, izaż
- czyż? (pytanie retoryczne)
- obacz
- zobaczyć, spojrzeć
- jeźli
- jeśli
- zbawienia
- wybawienie
- nieprawość
- bezprawie, grzech
- występek
- grzech, przestępstwo
- niepobożni
- bezbożni
- stolica
- tron (także: stolica)
- odpocznienie
- odpoczynek
- zakonu
- Prawo Mojżeszowe (Tora)
- ostatek
- reszta
- pycha
- duma
- obrzydliwością
- coś odrażającego w oczach Boga
- zasię
- zaś, natomiast
Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna
Rozważanie dnia
Mały początek
Łk 13
Jezus porównuje królestwo Boże do ziarna gorczycy, które wyrasta w drzewo, i do zakwasu, którym kobieta zaczyna całe ciasto. Oba obrazy mówią o niepozornym początku i ukrytym, lecz nieodpartym wzroście. W świecie ceniącym spektakularne efekty łatwo lekceważyć małe, codzienne akty wiary: modlitwę w kuchni, uprzejmość wobec trudnego współpracownika, wierność w drobiazgach. Bóg często działa tak, że nie widać go od razu. Dziś nie próbuj dokonać czegoś wielkiego. Zrób jedną małą, dobrą rzecz i zostaw skutki Panu, który rozwija to, co zasiane w jego imieniu. Wierność w małym to już uczestnictwo w jego królestwie.
Modlitwa: Panie, naucz mnie cenić małe kroki i ufać, że ty sprawisz wzrost.
Zaloguj się, aby odhaczać dni.